ＰＯＥＴＩＳＭ

Και ποιός νοιάστηκε, τέλος πάντων πιο πολύ για εσένα; Η μάνα. Αυτή νοιάστηκε. Είτε έφτιαξε τεράστιους κήπους να τρέχεις μέσω ζοχών και λευκών φτέρων, είτε έφτιαξε μια τρύπα και καθήλωσε τον ανθό της σε μέρος σκοτείνο. Χωρίς γυρισμό. Εσύ αν τρέχεις στο σκοτάδι, θα σου πρότεινα να περπατήσεις γοργά. Πισω απ'το βουνό, έχει τεράστιους κήπους χωρίς μαμάδες. Φτερά μη ξεχάσεις. Αναστασία Πελεκάνου

Σηκώθηκαν τα κεριά και έφτασαν στον τρούλο. Μελέτησαν αντικρυστά τις άγιογραφίες. Το δισκοπότηρο έπεσε, και μας πότισε μνήμες αμαρτιών. Χρέος μας οι αμαρτίες. Χρέος μας το κακό, αυτό που το βρίσκουμε στη μέση των παραμυθιών. Όλες οι κουρτίνες, έκλεισαν με μιας. Η ξύλινη πόρτα σφράγισε. Τα χαμόγελα διακλαδώθηκαν, με ψαλμωδίες φθαρτές. Παντού λιβάνι. Προς τα πάνω. Στην ανυπεράσπιστη πίστη. Στα χειροφιλήματα. Στα πορφυρά παράθυρα, από φυσητό γυαλί. Στις σειρήνες, στις κρύπτες. Στα πουλιά που έφυγαν και έπεσαν νεκρά, πριν προλάβουν την μπόρα. Πάνω στις γκρι πέτρες μας, από πλαστελίνη. Μυρωδιά τριαντάφυλλο. Λιβάνι παντού. Στον δρόμο της παθητικής πίστης, με αντάλλαγμα, το μάταιο ανυπεράσπιστο, το άγνωστο μετά. Αναστασία Πελεκάνου

Θες να αρχίσω με το, "μια φορά κι έναν καιρό" ή να γθυδώ με μιας; Πως βολεύει μόνο πες. Λίγο πιο γρήγορα όμως, γιατί απόψε είπαν θα πέσουν οι στέγες, σε κάποια κεφάλια. Όχι σε όλα. Τι περιμένεις σα μωρό; Πες δεξιά.. αριστερά; Πως ακριβώς σε βολεύει; Παπαρούνα ή βλίτο; Παπαρούνα απόψε; Να μας ακούσει η Γειτονιά; Τι σου 'μάθε η μαμά τόσα χρόνια; Μόνο να μετράς λεφτά, και να πασαλειύεσαι με κόκκινα κραγιόν; Κοίτα. Μη χάνω το χρόνο μου. Θα περάσουν να με πάρουν. Φεύγω. Μη σηκωθείς. Κρίμα. Κι ο καφές δίπλα στο πιάνο, έτοιμος να καταρρεύσει κι αυτός μαζί σου. Μη σηκώνεσαι. Είμαι τσουνάμι. Θα σε πνίξω. Θα διαμελιστεις. Και μετά, εσύ που; Πως θα ακούγεται η γνώμη σου, απ'τα μεγάφωνα του Φαλήρου, σε όλη την πρωτεύουσα; Αναστασία Πελεκάνου

Είπα δυνατά πως, ποτέ δεν θα ικανοποιηθώ απο την αξία της πνευματικής εξάσκησης. Της γραφής. Της μαγείας των λέξεων. Της γνώσης και της διαγραφής. Θύμωσες. Μου έδεσες τα μάτια και μου μιλούσες ατέλειωτες ώρες για ηδονή και αισθήσεις. Με δεμένα μάτια γράφω. Ένα σύνολο οργανωμένο, μια συνεχή θεωρία της πραγματικότητας, που ξορκίζεις τα μεσημέρια. Μην μου λύσεις τα μάτια. Συνήθισα σα τα δεμένα σκυλιά στις βρεγμένες αυλές των κυριών που γυρνουν απο τα κομμωτηρια αυστηρές, ακλόνητες και παμφάγες. Γράφω και απολαμβάνω που δε σε θωρούν τα μάτια μου. Απολαμβάνω την κίνηση της σκέψης μου. Μπορώ επίσης να αντιλαμβάνομαι, με δεμένα μάτια, την ακαμψία των λέξεων, την επιλογή τους και την επίκριση όλων. Ξέρω.. Φαντάζει ουτοπικό. Ποιος είπε πως δεν είναι; Αυτό και άλλα τόσα. Αναστασία Πελεκάνου

Αγριότητα μεγάλη από τους ακροατές. Λάθος μου, που πήρα τα βιβλία μου και πήγα να τους βρω. Σαλεμένο ακροατήριο. Αποφασισμένοι, να με σκηνοθετήσουν, να με τοποθετήσουν, να με μετατρέψουν. Στην αρχή πίστεψα, συντονίστηκα. Έδωσα. Κατεδαφίστικα. Στο τέλος ένιωσα, με μάτια σφραγισμένα, τις μαύρες ανάσες τους. Γιατί η περιέργεια και η ραδιουργία, ήταν το κέντημα, που έμεινε στη μέση. Πάλι καλά. Τους χρειάζομαι τους ακροατές. Τώρα που διδάχθηκα πως, η απαρηγόρητη ηλιθιότητα, ακολουθεί σε σχεδιασμένη αμηχανία. Γυρνώντας το κεφάλι μου, είδα τον κόκκινο ήλιο ένα με τη θάλασσα και μέσα σε αυτή, οι ακροατές να χειροκροτούν αγαρνίριστοι. Διαβολικά ενθουσιασμένοι, να εξ υψώνουν φίδια λαχταρώντας αίμα. Αίμα και διαφθορά. Αναστασία Πελεκάνου