ＰＯＥＴＩＳＭ

Βρες μου έναν λόγο να σε ακούσω, να τον κάνω κάτι. Χωρίς τυπικότητες και χαζές ανάγκες. Γίνε θρασύτατη μαζί μου. Άσε τις λεζάντες, πάντα θα υπάρχουν. Ε και; Βρες μου, γιατί χάθηκα στη περίληψη. Στο πόσο ευχαριστημένη είσαι με την πρόοδο σου, στο πόσο ξετρελαμένη είσαι με το εφιαλτικό φωτεινό διαμέρισμα σου, δίπλα στο σχολείο φυλακή. Εκεί που κρατάς αιχμάλωτη την αγάπη των κατοικίδιων σου. Οι κορώνες έπεσαν, κι εσύ κάνεις πως δεν το ξέρεις. Μάλιστα, πολλές φορές τις κλωτσας για να περάσεις. Ορίστε πέρασες, προόδευσες, γέμισαν οι τσέπες σου και μετά τα ταμεία τρόμο. Μη μιλάς πια. Ξέχνα τις χειραγωγήσεις. Μη διαμαρτύρεσαι, τα ίδια κανεις κι εσυ. Ψυχή; Μη ρωτάς εμένα. Εγώ δεν είμαι βασίλισσα, δεν κόβω κεφάλια, ούτε με κορώνες παίζω. Ρώτα εσένα μέσα στα τρένα που ταξιδεύεις. Και επιτέλους, πέτα τις κορώνες και τα δήθεν. Βγες απο το αδιέξοδο του γραφείου και πες μου έναν σοβαρό λόγο, να στον κάνω ευτυχ...

Όσοι μας συζητούν, τους χειροκροτάμε. Όσοι μας κοιτούν, τυχαίνει. Όσοι μας παρακολουθούν, πικραινονται. Όσοι μας παρατηρούν, μας γνωρίζουν. Όσοι γελούν με εμάς , γελάμε. Όσοι μας αγαπούν, νιώθουν. Όσοι μας μιλούν, ακούμε κι όσοι δεν μας μιλούν, ακούγονται δυνατότερα. Μια έκρηξη χαράματα, στη Νέα Σμύρνη. 2019 Νοέμβρης Αναστασία πελεκάνου

Ψηλαφίζω τις όμορφες μνήμες στο χωριό, στο καταφύγιο όλων των εποχών του "χρόνου". Κάπως, ζω στο τώρα τις μνήμες σαν αναγνώριση που με κοιτά λοξά. Τώρα να, σα να βρίσκομαι, στο πέτρινο σπίτι του παππού μου λίγο πάνω απο το σκοτεινό ποτάμι με τις μεγάλες πέτρες. Πατούσα τα φύλλα των πλατάνων ένα τόσο ιδιαίτερο χρωμα ξερά κατά γης, που ο ήχος τους είναι αποθηκευμένος στις συχνότητες μου ακόμα και τώρα. Νύχτωνε νωρίς, και τα αλλόκοτα μονοπάτια κι αυτά γινόντουσαν γνώριμα σε κάθε τους σημείο. Ακόμα κι εκεί που πεταγόταν η σαίτα φίδι στα μάτια κι εμείς βάζαμε χρώμα σκηνοθετώντας το ερπετό. Ύστερα περικυκλωμένοι απο βουνά κι όνειρα σε πραγματικα μεγάλα αστέρια. Σύντομα , συνοπτικά και φιλόξενα. "Το ωραιότερο φεγγάρι είναι των Καλαβρύτων" ..έλεγε η γιαγιά. - Καληνύχτα , απολαύστε ουρανό. Αναστασία Πελεκάνου

Απόψε έβγαλα τις μπαταρίες της χειριστικής κούκλας, που μου είχες χαρίσει τότε που σβήναμε κεριά σε γενέθλια. Της κούκλας με τα τρία πρόσωπα. Του φόβου, της κακίας και του ειρωνικού γέλιου. Τις έριξα μέσα στο κρασί μου, να φύγει η σκουριά των χρόνων και να τις μεθύσω θύμησες. Μόνο το σαγόνι της κράτησα για αντιστρές μπαλάκι. Η ουσία στα χέρια μου τώρα είναι φωτιά. Η χειριστική κούκλα λιώνει αργά, καθώς σφίγγω το μπαλάκι. Λιώνει και χάνεται μαζί με κάτι φθινοπωρινές πευκοβελόνες. Στο ελάχιστο χθες. Αναστασία Πελεκάνου

Κάποιες φορές όπως τώρα, θέλω να μπω μέσα στο στόμα σου. Ναι. Μέσα στο στόμα σου. Να περπατάω μέσα εκεί. Να περάσει πολύς καιρός. Να τρώω και να γεύομαι ότι εσύ. Καμία οργή να μην μπορεί, να με βγάλει έξω. Να μεγαλώνω στην ησυχιά του στόματος σου και μόλις ακούσεις λυγμό και το στόμα σου τρέξει δάκρυα, γέννα με ξανά. Αυτή τη φορά γέννα με, με λιγότερο πόνο. Οχι Αυγή. Σούρουπο χρυσό.

Και ποιός νοιάστηκε, τέλος πάντων πιο πολύ για εσένα; Η μάνα. Αυτή νοιάστηκε. Είτε έφτιαξε τεράστιους κήπους να τρέχεις μέσω ζοχών και λευκών φτέρων, είτε έφτιαξε μια τρύπα και καθήλωσε τον ανθό της σε μέρος σκοτείνο. Χωρίς γυρισμό. Εσύ αν τρέχεις στο σκοτάδι, θα σου πρότεινα να περπατήσεις γοργά. Πισω απ'το βουνό, έχει τεράστιους κήπους χωρίς μαμάδες. Φτερά μη ξεχάσεις. Αναστασία Πελεκάνου