ＰＯＥＴＩＳＭ

Όσοι μας συζητούν, τους χειροκροτάμε. Όσοι μας κοιτούν, τυχαίνει. Όσοι μας παρακολουθούν, πικραινονται. Όσοι μας παρατηρούν, μας γνωρίζουν. Όσοι γελούν με εμάς , γελάμε. Όσοι μας αγαπούν, νιώθουν. Όσοι μας μιλούν, ακούμε κι όσοι δεν μας μιλούν, ακούγονται δυνατότερα. Μια έκρηξη χαράματα, στη Νέα Σμύρνη. 2019 Νοέμβρης Αναστασία πελεκάνου

Ψηλαφίζω τις όμορφες μνήμες στο χωριό, στο καταφύγιο όλων των εποχών του "χρόνου". Κάπως, ζω στο τώρα τις μνήμες σαν αναγνώριση που με κοιτά λοξά. Τώρα να, σα να βρίσκομαι, στο πέτρινο σπίτι του παππού μου λίγο πάνω απο το σκοτεινό ποτάμι με τις μεγάλες πέτρες. Πατούσα τα φύλλα των πλατάνων ένα τόσο ιδιαίτερο χρωμα ξερά κατά γης, που ο ήχος τους είναι αποθηκευμένος στις συχνότητες μου ακόμα και τώρα. Νύχτωνε νωρίς, και τα αλλόκοτα μονοπάτια κι αυτά γινόντουσαν γνώριμα σε κάθε τους σημείο. Ακόμα κι εκεί που πεταγόταν η σαίτα φίδι στα μάτια κι εμείς βάζαμε χρώμα σκηνοθετώντας το ερπετό. Ύστερα περικυκλωμένοι απο βουνά κι όνειρα σε πραγματικα μεγάλα αστέρια. Σύντομα , συνοπτικά και φιλόξενα. "Το ωραιότερο φεγγάρι είναι των Καλαβρύτων" ..έλεγε η γιαγιά. - Καληνύχτα , απολαύστε ουρανό. Αναστασία Πελεκάνου