ＰＯＥＴＩＳＭ

Δεν είναι πως δεν ήθελα, ήταν απολύτως σκοτεινά. Δεν έβλεπα να ξεχωρίσω τα λευκά απο τα χρωματιστά. Άναψα σπίρτο, κι όσο μπόρεσα τα ξεδιάλεξα. Τα έσπρωξα με το γόνατο για να μπουν στο πλυντήριο. Δεν χωρούσαν. Είχα να ταίσω και τα σκυλιά. Περίμεναν πίσω από τη πράσινη μάντρα. Δεν ήταν πως δεν ήθελα, αλλά δεν έβλεπα το μονοπάτι. Άναψα σπίρτο, πήγα σχεδόν κοντά στη μάντρα, σκαρφάλωσα, έσκισα το γόνατο μου δεν είναι πως ήθελα, δεν έβλεπα. Επιστρέφοντας, έμοιαζαν όλα καλά, μα δεν έβλεπα και τα σπίρτα τέλειωναν. Έβγαλα τα κέρματα, τα πέταγα στο πέτρινο μονοπάτι το ένα πάνω στ'άλλο άκουγα και προχωρούσα. Έφτασα χωρίς σπίρτα , χωρίς κέρματα και το πλυντήριο έτοιμο για να απλώσω τα ρούχα. Μα δεν έβλέπα. Κι η ανάγκη που κλήθηκα να καλύψω φως ήταν γιατί βρισκόμουν στη μέση του πουθενά και δεν είχα που αλλού να πάω. Ίσως οι περισσότεροι είχαν συμβιβαστεί με την κατάσταση. Εγώ όμως όχι. Α...

Πάντα κοιτώ τη θέση σου. Είτε κάθεσαι, είτε λείπεις. Την ταίζω ανάσες, να νιώθεις ελαφρύς κι ελεύθερος. Και πάλι, όταν κάτι δε μου αρεσει, δεν την αλλάζω. Μια λιποαναρρόφηση της κάνω και την καθαρίζω με κρύο νερο, να δροσιστεί καθώς σε περιμένει. Όταν κάθεσαι, δροσίζομαι κι εγώ μέσα στο βλέμμα σου το μεθυστικό. Ο ήλιος λούζει το σπίτι. Κι εμείς μέσα σε αυτό, χορεύουμε πάνω στην αγάπη των άπλετων κόσμων χωρίς να μας ξέρει κανείς. Επικρατεί έρωτας. Χωρις αμφισβήτηση. Αναστασία Πελεκάνου

Τίποτα δε θέλω να διαπραγματευθώ, ίσως για λίγη αρμονία να έδινα στόχο, αλλά κι αυτή μούχλιασε. Είναι για να ξοδεύομαι για φρέσκια. Τίποτα δε θέλω να διαπραγματευθώ, ούτε καν την καραμέλα που έχω στο στόμα μου. Ίσως το χαρτάκι της που βαρέθηκα να το κρατάω. Δε διαπραγματεύομαι ομορφιά. Σα το χορτάρι, που θροίζει μόνο με τον αέρα, δε διαπραγματεύεται. Περιμένει. Θα προτιμούσα μια μουσική διαφορετική εκεί ισως διαπραγματευόμουν. Σταθήκαμε τυχεροί και διαπραγματευτήκαμε πάνω σε μελωδίες έφυγε η παγερή εγωπάθεια κι η αντίληψη έγινε πρόγευμα μας. Αναστασία Πελεκάνου

Την θυμάμαι ξινή να κουνάει τους γοφούς της, ανοίγοντας τα πόδια της με μυρωδιά ναφθαλίνης εκεί στον πάτο της τον ιδρωμένο. Την θυμάμαι να βγαζει δολάρια ασταμάτητα από τσέπες και εμετούς. Από οικογένεια με φασιστικές αντιλήψεις, να κλαίει και να σκουπίζει τις μύξες της καθώς ο αλλοδαπός εργάτης της κλάδευε τον κήπο και την παρηγορουσε  μιλώντας σπαστά Ελληνικά. Έφυγε νωρίς από το γλέντι. Ήθελε να συνεχίσει την βραδιά με τον Θεό έρωτα της. Μας ευχήθηκε ένα "καλό ξημέρωμα" σαν από ταινία τρόμου. Χαιρέτισε τον τώρα συγκάτοικο της κι έφυγε δαγκώνοντας τα ξεραμένα χείλη. Δηλώνει «συγγραφές/ποιητρια» και γράφει χωρίς προφύλαξη. Ανταλλάσει γνώμες για τους απροσάρμοστους και κρύβει καλά την απανθρωπιά της. Την θυμάμαι να είναι αλυσοδε...