ΜΕ ΔΕΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Είπα δυνατά πως,

ποτέ δεν θα ικανοποιηθώ

απο την αξία της πνευματικής εξάσκησης.

Της γραφής.

Της μαγείας των λέξεων.

Της γνώσης και της διαγραφής.

Θύμωσες.

Μου έδεσες τα μάτια

και μου μιλούσες ατέλειωτες ώρες

για ηδονή και αισθήσεις.

Με δεμένα μάτια γράφω.

Ένα σύνολο οργανωμένο,

μια συνεχή θεωρία

της πραγματικότητας,

που ξορκίζεις τα μεσημέρια.

Μην μου λύσεις τα μάτια.

Συνήθισα σα τα δεμένα σκυλιά

στις βρεγμένες αυλές των κυριών

που γυρνουν απο τα κομμωτηρια

αυστηρές, ακλόνητες

και παμφάγες.

Γράφω και απολαμβάνω

που δε σε θωρούν τα μάτια μου.

Απολαμβάνω την κίνηση της σκέψης μου.

Μπορώ επίσης να αντιλαμβάνομαι,

με δεμένα μάτια,

την ακαμψία των λέξεων,

την επιλογή τους

και την επίκριση όλων.

Ξέρω..

Φαντάζει ουτοπικό.

Ποιος είπε πως δεν είναι;

Αυτό και άλλα τόσα.

Αναστασία Πελεκάνου