ΤΟ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ

Σηκώθηκαν τα κεριά

και έφτασαν στον τρούλο.

Μελέτησαν αντικρυστά

τις άγιογραφίες.

Το δισκοπότηρο έπεσε,

και μας πότισε μνήμες αμαρτιών.

Χρέος μας οι αμαρτίες.

Χρέος μας το κακό,

αυτό που το βρίσκουμε

στη μέση των παραμυθιών.

Όλες οι κουρτίνες,

έκλεισαν με μιας.

Η ξύλινη πόρτα σφράγισε.

Τα χαμόγελα διακλαδώθηκαν,

με ψαλμωδίες φθαρτές.

Παντού λιβάνι.

Προς τα πάνω.

Στην ανυπεράσπιστη πίστη.

Στα χειροφιλήματα.

Στα πορφυρά παράθυρα,

από φυσητό γυαλί.

Στις σειρήνες,

στις κρύπτες.

Στα πουλιά που έφυγαν

και έπεσαν νεκρά,

πριν προλάβουν την μπόρα.

Πάνω στις γκρι πέτρες μας,

από πλαστελίνη.

Μυρωδιά τριαντάφυλλο.

Λιβάνι παντού.

Στον δρόμο της παθητικής πίστης,

με αντάλλαγμα,

το μάταιο ανυπεράσπιστο,

το άγνωστο μετά.

Αναστασία Πελεκάνου