ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Πάντα κοιτώ τη θέση σου.

Είτε κάθεσαι, είτε λείπεις.

Την ταίζω ανάσες,

να νιώθεις ελαφρύς

κι ελεύθερος.

Και πάλι,

όταν κάτι δε μου αρεσει,

δεν την αλλάζω.

Μια λιποαναρρόφηση της κάνω

και την καθαρίζω με κρύο νερο,

να δροσιστεί καθώς σε περιμένει.

Όταν κάθεσαι,

δροσίζομαι κι εγώ μέσα

στο βλέμμα σου το μεθυστικό.

Ο ήλιος λούζει το σπίτι.

Κι εμείς

μέσα σε αυτό,

χορεύουμε πάνω στην αγάπη

των άπλετων κόσμων

χωρίς να μας ξέρει κανείς.

Επικρατεί έρωτας.

Χωρις αμφισβήτηση.

Αναστασία Πελεκάνου