ΟΙ ΚΟΡΩΝΕΣ ΕΠΕΣΑΝ

Βρες μου έναν λόγο

να σε ακούσω,

να τον κάνω κάτι.

Χωρίς τυπικότητες και χαζές ανάγκες.

Γίνε θρασύτατη μαζί μου.

Άσε τις λεζάντες,

πάντα θα υπάρχουν.

Ε και;

Βρες μου,

γιατί χάθηκα στη περίληψη.

Στο πόσο ευχαριστημένη είσαι με την πρόοδο σου,

στο πόσο ξετρελαμένη είσαι

με το εφιαλτικό φωτεινό διαμέρισμα σου,

δίπλα στο σχολείο φυλακή.

Εκεί που κρατάς αιχμάλωτη την αγάπη των κατοικίδιων σου.

Οι κορώνες έπεσαν,

κι εσύ κάνεις πως δεν το ξέρεις.

Μάλιστα,

πολλές φορές τις κλωτσας για να περάσεις.

Ορίστε πέρασες,

προόδευσες,

γέμισαν οι τσέπες σου

και μετά

τα ταμεία τρόμο.

Μη μιλάς πια.

Ξέχνα τις χειραγωγήσεις.

Μη διαμαρτύρεσαι,

τα ίδια κανεις κι εσυ.

Ψυχή;

Μη ρωτάς εμένα.

Εγώ δεν είμαι βασίλισσα,

δεν κόβω κεφάλια,

ούτε με κορώνες παίζω.

Ρώτα εσένα μέσα στα τρένα που ταξιδεύεις.

Και επιτέλους,

πέτα τις κορώνες και τα δήθεν.

Βγες απο το αδιέξοδο του γραφείου

και πες μου έναν σοβαρό λόγο,

να στον κάνω ευτυχία.

Αναστασία Πελεκάνου